Logo Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

huiselijkgeweld.nl

Over dit overzicht

Het hier weergegeven materiaal heeft voornamelijk betrekking op feiten en cijfers uit (West-) Europa.

Aangifte- en meldingsbereidheid

19-09-2016

Trends en determinanten

Dit onderzoek heeft als doel om ter beantwoording van vragen uit de Tweede Kamer informatie te verzamelen ter verklaring van de daling in de (cijfers over de) aangiftebereidheid van burgers, en om op basis van de uitkomsten waar mogelijk aanknopingspunten te benoemen voor beleid dat zich richt op het vergroten van de aangiftebereidheid. De hoofdvraag luidt: hoe kan de (vermeende) daling in de aangiftebereidheid van burgers in de periode 2005 tot 2015 worden verklaard?

H 2: Trends in aangifte- en meldingsbereidheid in Nederland en andere Westerse landen.
H 3: Theoretische verklaringen van mogelijke verschillen tussen de aangiftebereidheid van slachtoffers.
H 4: Literatuurstudie naar determinanten van aangifte- en meldingsbereidheid.
H 5: Welke van deze determinanten zijn als variabelen beschikbaar in de (historische) Veiligheidsmonitor?
H 6: Resultaten van deze analyses.
H 7: Conclusies.

Aangiften en meldingen bij de politie

Van een melding is sprake als een slachtoffer of zijn of haar vertegenwoordiger de politie informeert over het plaatsvinden van een misdrijf. Als er tevens een proces-verbaal of een ander document is ondertekend, is sprake van een aangifte. De aangiften zijn dus een deelverzameling van de meldin-gen.

Literatuuronderzoek

Uit het literatuuronderzoek blijkt het volgende:

Huiselijk geweld

Slachtoffers van vandalisme en geweld doen dan vaker aangifte in 2007/2008 dan in 1991. De toenames in de aangiftepercentages na geweld zijn vooral veroorzaakt doordat slachtoffers vaker aangifte zijn gaan doen in het geval van huiselijk geweld of wanneer de dader een kennis was. Bij geweldsdelicten zonder bekende als dader is het aangiftepercentage niet toegenomen. Tarling en Morris (2010) concluderen op basis hiervan dat het tegenwoordig minder waarschijnlijk is dat slachtoffers intieme vrienden of familieleden de hand boven het hoofd houden.

Aangiftebereidheid Canada

In tegenstelling tot het Britse onderzoek van Tarling en Morris (2010) zijn de aangiftepercentages van huiselijk geweld in Canada significant afgenomen van 27 procent in 2004 naar 22 procent in 2009. De slachtoffers van huiselijk geweld gaven hiervoor als reden op dat het huiselijk geweld niet belangrijk genoeg was om aangifte voor te doen (Sinha, 2015).

Aangiftebereidheid Amerika

Baumer en Lauritsen (2010) speculeren waarom de aangiftebereidheid in Amerika is gestegen tussen 1973 en 2005. Zij zijn van mening dat deze mogelijk veroorzaakt is door sociale en juridische hervormingen gericht op het vergroten van het bewustzijn van seksuele misdrijven en huiselijk geweld en door aanmoedigingen om slachtofferschap van criminaliteit bij de politie te melden. Andere mogelijke relevante factoren die zij noemen zijn: een toename in gemeenschapsgerichte politiezorg, sociale be-wegingen met betrekking tot rechten van slachtoffers, een toenemende afname in interpersoonlijk vertrouwen, een groeiende etnische diversiteit en ongelijkheid, verbeteringen in de attituden jegens de politie, de profilering van het alarmnummer en de opkomst van mobiele telefonie.

Aangiftebereidheid en inkomen

Gracia en Herrero (2007) toonden aan dat mensen met een hoog inkomen significant vaker huiselijk geweld tegen vrouwen bij de politie rapporteren.

Inschatting prevalentie en aangifte doen

Gracia en Hererro (2007) laten bovendien zien dat respondenten die de prevalentie van huiselijk geweld tegen vrouwen hoger inschatten ook significant vaker zeggen aangifte te zullen doen van dit delict.

externe linkAangifte- en meldingsbereidheid (via wodc.nl)


Weijer, S. van der, Bernasco, W. (2016). Aangifte- en meldingsbereidheid. Trends en determinanten. Amsterdam: Nederlands Studiecentrum Criminaliteit en Rechtshandhaving (NSCR) / WODC.