Logo Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

huiselijkgeweld.nl

Pravda schrijft stalkingservaringen van zich af

Nadia Pravda publiceerde onlangs 'In strijd van een scheiding', een boek gebaseerd op ware gebeurtenissen uit haar leven. Het is een leven dat in het teken staat van mishandeling, bedreiging en treiterijen; kortom stalking. Pravda heeft zich hiervan inmiddels vrij kunnen vechten. "Maar geen enkele strijd telt winnaars, alleen verliezers”, stelt ze. “Bij stalking zijn de grootste verliezers altijd de kinderen. Met dit boek wil ik de hulpverlening laten zien hoeveel impact de strijd op mijn kinderen heeft gehad."

Nadia is nog jong en naïef als ze Jules leert kennen, inmiddels 27 jaar geleden. Ze raakt volledig in zijn ban en heeft aanvankelijk niet in de gaten dat hij haar manipuleert. Jules mishandelt haar zowel psychisch als lichamelijk. Desondanks trouwen ze en krijgen twee dochters. Langzaam maar zeker dringt Jules' ware aard tot haar door. Ze vraagt de scheiding aan en gaat alleen met haar kinderen verder. Maar Jules kan dit niet accepteren en laat hen niet met rust. Vanaf dat moment leert ze zijn duistere kant pas echt kennen.

"Luister nou, meid. De oorlog is verklaard bij deze! Het is jammer dat de kinderen bij je wonen. Ander sliep je nog geen rustige minuut meer in je eigen hut. Het wordt allemaal nog veel erger, dat beloof ik je. Als ze mij verplichten om alimentatie te betalen, dan word ik werkloos en heb ik nog net voldoende geld om geen alimentatie te betalen. Denk eraan, dan heb ik de hele dag tijd en hoed je, hoed je!".

Nadia Pravda is een pseudoniem. "Ik moest van mijn uitgever een sprekende naam zoeken. Nadia betekent hoop. Pravda betekent in het Kroatië gerechtigheid en in Rusland: waarheid. Dat leek me wel toepasselijk." Het boek kwam tot stand op advies van de voogd van een van Pravda's dochters. "Er was behoefte aan een lijn in mijn verhaal", zegt Pravda. "Iedere keer kwamen er weer nieuwe herinneringen boven tafel." Ze vertelt dat ze met een flinke dosis tegenzin aan het schrijven begonnen is. Mede op aandringen van een buitenstaander zette ze door. "Ik raakte toevallig met een vrouw in gesprek over mijn geheime telefoonnummer. Zij vertelde me dat haar zus zich in een zelfde situatie bevond als ik. Ze had nog nooit van de stalkingswet gehoord terwijl haar eigen man politieagent was. Dat motiveerde me nog eens extra om dit boek te schrijven."

De nadelige invloed van de situatie op de kinderen wordt in het boek uitgebreid aan de orde gesteld. "Ik wil de mensen in de hulpverlening en de politie laten zien hoeveel impact de strijd op de kinderen heeft gehad. Mijn dochters waren twee en vier toen de scheiding erdoor was. Ze zijn nu 19 en 21. Ze lijden beiden aan verlatingsangst. Mijn oudste dochter heeft een Borderlinestoornis, mijn jongste dochter stalkt zelf. Ze hebben nog veel voor de boeg. Dat wijt ik voor een groot deel aan hun jeugd."

Johns (hulpverlener,red) volgende uitspraak zal ze nooit vergeten: "het wordt tijd dat de instanties, in plaats van zich áchter de kinderen te verschuilen, partij kiezen vóór de kinderen. ''Dit
kunnen ze door duidelijk aan te geven dat bepaald gedrag van de vader totaal niet acceptabel is. Dit schept duidelijkheid bij de kinderen en bovendien komt het loyaliteitsconflict in een ander perspectief te staan. Tevens worden de ouders van de kinderen erkend als slachtoffers." ''Deze woorden zijn uit Nadia's hart gegrepen. Maar helaas is John de enige met dit standpunt.

Aan de hulpverlening die haar gezin heeft gekregen, heeft Pravda weinig goede herinneringen. "Natuurlijk zijn er ook goede hulpverleners geweest. Maar ik voel me door de meeste hulpverleners in de steek gelaten. Het was vechten tegen de bierkaai." Tegenstrijdige signalen van behandelaars, leugens die de hulpverleners klakkeloos van haar ex aannamen en een behandelleider die op papier de zaken in zijn eigen voordeel verdraait. Het zijn slechts enkele voorbeelden van teleurstellingen waar Pravda mee geconfronteerd werd."Je twijfelt voortdurend aan jezelf: ben ik nou gek, doe ik het allemaal verkeerd? Ook kon ze het niet accepteren dat niemand de opnames wilde beluisteren die zij van telefoongesprekken met haar ex maakte en die getuigden van bedreigingen. “Ook de politie en de kinderbescherming niet. Het is geen rechtsgeldig bewijsmateriaal."

Ze vervolgt: "In mijn ogen was de stalking altijd het ergste wat ik heb meegemaakt. Ik dacht dat het huiselijk geweld eigenlijk wel meeviel. Pas toen ik ook de hele voorgeschiedenis had opgeschreven, dacht ik: 'oeps'. De periode voor de scheiding, was aanvankelijk een zwart gat", vertelt ze. “Ik heb mensen moeten bellen om herinneringen terug te halen.” Nog altijd heeft ze dingen weggedrukt, denkt ze. "Mijn moeder was verbaasd om te lezen dat ik nooit zichtbare verwondingen van de mishandeling had gehad. Ze vroeg: en dat blauwe oog dan?"

''Nadia ziet bij haar beide dochters, ieder op hun eigen manier, de geschiedenis zich herhalen. (…) Maxime zoekt een vaderfiguur. Frederique wil vooral alles zelf doen. Ze wil haar eigen gezin,
haar eigen leven. Nadia vindt haar nog erg jong hiervoor. Ze maakt een keer een opmerking die Nadia's bloed doet stollen. Ze zegt: "mam, ik wil zo graag een normaal leven, maar ik weet niet hoe dat moet. Ik heb dat nog nooit gehad."''

In zijn streven om Pravda emotioneel en financieel kapot te maken, is haar ex uiteindelijk niet geslaagd. "Het verleden heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Ik heb me nog nooit zo sterk, onafhankelijk en zeker van mezelf gevoeld. En mijn financiële vooruitzichten zijn beter dan ooit. In feite heeft mijn ex dus het tegenovergestelde bereikt. Maar hij heeft zijn eigen kinderen het recht op een onbezorgde jeugd en toekomst ontnomen. Het zijn de kinderen van de rekening. Dat zal ik hem nooit kunnen vergeven."